Hellooo, hello, hell, hell..., hee, heeee..., hhhh...

       Tytuł niniejszego postu to w żadnym wypadku nie jest moje powitanie po dłuższej nieobecności. Fakt, że mam chrypkę, ale mój głos jest jeszcze na tyle sprawny, żeby przywitać się z Wami porządnie, bez żadnych pochrząkiwań i przerywników - WITAJCIE! 

Powyższy tytuł natomiast to element mojej dzisiejszej przygody, 

której owocem jest ten oto lal:

      Chudy - marzenie dziecięcych zakamarków mojej osobowości... Odkąd pojawiły się ciucholandy, w mojej głowie (gdzieś w daleko ukrytej szufladce marzeń), tkwiła wizja wydobywania owego jegomości z kosza pełnego ciucholandowych zabawek. Takie fantazje dawały mi przyjemność, choć raczej byłam przeświadczona o ich nierealności, bo przecież rzeczywistość nie może być aż tak bardzo wspaniałomyślna. Fakt, że zdarzały się w moich lalkowych perypetiach ciekawe znaleziska, ale wymaganie, aby były one stałą tendencją byłoby już lekką przesadą i bezczelnością. 

       Tymczasem dzisiaj, wracając nieoczekiwanym zbiegiem okoliczności wcześniej z pracy, postanowiłam odwiedzić mój przybytek lalkowych rozkoszy (zaniedbywany niestety od dłuższego czasu). 

Od razu w oko wpadły mi buciki wydobywające się ze stosu pluszaków, ale nawet nieśmiało nie chciałam myśleć, kto może być ich właścicielem. 

Pociągnęłam...

i
wyskoczył...

ON:

      

       Piękny - niczym żywcem wyrwany z filmowego hitu Toy Story. 

      Stałam zachwycona, trzymając go w dłoni. Z rumieńcami na twarzy i błyskiem nagłego chciejstwa lalkowego w oku, zaczęłam oglądać jegomościa. 

      Na plecach znalazłam kółeczko ze sznurkiem, co wprawiło mnie w jeszcze lepszy humor - ten lal był po prostu idealnie odzwierciedlonym lalem z filmu! Nie myśląc wiele, pociągnęłam za sznurek... i wtedy usłyszałam:

Hellooo! Helooo! Hello! 

Byłam zachwycona! 

Tymczasem powtarzane w kółko   

Hello! Helloo! Hello!!!, 

krzyczało już pół minuty i przestać nie chciało...

Z każdą sekundą zmieniając gadkę
w:  Hell...! hell...!  hell!, 

by następnie przejść
do: Heee! he! he! he!

Po jakichś dwóch minutach tejże fascynującej gadaniny, postanowiłam go jakoś wyłączyć...

Wszak miałam przed sobą jeszcze półgodzinny powrót do domu,

a chyba zgodzicie się ze mną, 

że maszerowanie ulicą z pokrzykującym gościem w torbie
byłoby dość niezręczną sytuacją...

Chudy jednak nie dawał za wygraną charcząc i piejąc...

Biedak - domagał się zainteresowania...

Nie wiem, co wreszcie zrobiłam, że przestał się odzywać...

Pomyślałam, że zwyczajnie baterie padły...

Kupiłam jednak - dla mnie mógł nawet milczeć, i tak go uwielbiam!

Nie wiem, czy w sklepie Chłopak był tak zestresowany, że nie mógł zebrać słów,

czy też potrzebował zwrócić na siebie uwagę i stąd tak piał?

W każdym razie oględziny domowe wykazały, że jego głos powrócił! 

W dodatku nieoczekiwanie Chudy stał się bardziej gadatliwy.

Panicznie wygłaszane Hello! ustąpiło miejsca:

I'm glad to see you! 

Hello my name is Sheriff Wooody!

There's a snake in my boot!

 Yeeeehaaaa!

Howdy Partner, what we will do today?

 No powiem Wam, że jestem w siódmym niebie lalkowych doznań :-)

Pozdrawiam Was serdecznie i dziękuję za słowa wsparcia w prywatnych wiadomościach :-)

Uściski!